Ben ayriliklari ,sehirler arasi yapilan yolculuklara benzetirim hep.Siz hic gittiniz mi bilmiyorum ama ben  Malatya-Istanbul seferlerine cok katildim.Yol cok uzun sürer,saatler ilerledikce alinan gazeteler okunmustur,yandaki  ile yapilan sohbet bitmistir ama yol bitmemistir.Cay molasi verilir,caylar sirkettendir.Bu lafa da bayilirim,yolculukla özdeslesmistir sanki.Sonra gözüne üstünde bir kac kitap ve hediyelik esya olan bir tezgah ilisir.Sevdigin bir kitabi görürsün, isteyipte bir türlü alamadigin,almak icin ya zamanin olmamistir ya da bir sürü kargasa icerisin de unutup gitmissindir.Parayi öder kitabi alirsin.

Mola bitmistir,anons yapilir,hemen aceleyle otobüse dönersin.Bir müddet sonra kitabi tezgahin üstünde unuttugunu fark edersin.Iste o an,o an cok kötü bir andir.Ne geriye dönüp kitabi alabilirsin, ne de unutabilirsin...
O aslinda senindir ama hic senin olmamistir,bedelini sen ödemissindir ama, ne taze kagit hamuru kokusunu duyabilmis,ne dokunabilmis,ne de iki satir okuyabilmissindir....Ince bir sizi gibi icinde kalir...Yürege batan bir kiymik gibi…

Iste ayriliklar bence  böyle bir sey,rus kizi icin de,benim icin de belki sizin icin de.Hep bir aci hep bir sizi..

Kimin acisi daha fazla kim daha cok aci cekmistir? Bilmiyorum..Acinin ölcüsü olur mu onu da bilmiyorum.Ama buralarda aciyi ölcmeye calisiyorlar.Aci terapisi deniyor.En siddetli acinin derecesi on ,rengi ise kirmizi.
Herkes zor günler gecirmistir hayatinda,geciriyordur,gecirecektir.Bir arkadas "insanligin acisi ayni aslinda "demisti.

Eger acimiz  ayni, siddeti on,rengi kirmizi ise, sizin de  cocuk elleriniz  sogukta üsümüs demektir.Eger acimiz ayni ise , siz de aslinda sizin  olan bedelini sizin ödediginiz  kitabinizi bir yerlerde unuttunuz demektir, belki benim gibi sehirler arasi otobüste degil , ic hatlar seferini yapan bir yolcu vapurunda ,kimbilir?Eger gercekten acimiz ayni ise ,sizinde yüreginiz  bozgunlara ugradi,birlikte yola ciktiginiz arkadaslariniz,akrabalariniz veya dostlariniz tarafindan yalniz birakildiniz,yok edilmeye calisildiniz demektir.Acimiz ayni ise  sizinde saclariniza karlar yagdi rengi degisti demektir.Eger gercekten acilarimiz ayni,siddeti on ve rengi kirmizi ise siz de acinin güclü bir ögretmen oldugunu anlamis, dersinizi almissiniz  demektir.

Öyleyse yasamak artik bizim icin cok güzel olmali degil mi ? Bedeli ödenmistir...

Bedeli ödenmiş bir acının peşinden bedel ödenmeyi bekleyen başka bir acı çıkar gelir..
Hayat elimize verilen düğüm dolu bir ipe benzer bir düğümü çözersin sevinir bitti sanırsın başka bir düğüm çıkar karşına,düğümleri çözme konusunda ustalaşmışsındır belki ama düğümleri yok etmeyi hala becerememişsindir...

Haklisin,dügümler yok edilemiyor,yalniz cözüs sekli gelismistir,cözerken karistirmiyor insan eskisi gibi ve gücünü daha bilincli kullaniyor,eskisi kadar yorulmuyor yipranmiyor,bazende dügümleri görmezden geliyor...

hayatımıza yön veren mutluluklar peki? onlar değilmidir bizi ayrılıklara iten?

önemli olan ayrılık olsa bile o mutluluğu hakkını vererek yaşamak değil midir ?

author=RDX link=topic=36183.msg387285#msg387285 date=1210098581>
hayatımıza yön veren mutluluklar peki? onlar değilmidir bizi ayrılıklara iten?


Cok güzel bir soru.Evet,nedense mutluluklari yazmak insanin aklina pek gelmiyor,hele benim hic gelmiyor,bu insanin aciya karsi,mutsuzluga karsi olan hassasiyetinden kaynaklaniyor bence.Ben ne zaman icinde sevincimi,nesemi,mutlulugumu anlatan bir cümle kurmaya kalksam,hemen duraklarim,sanki biri gizlice el frenini ceker,elimde degil,yazamam.Bu satirlari su anda mutsuz olan biri okur da mutsuzluguna mutsuzluk eklenir,aci ceken biri okur da acisinin siddeti artar,ne bileyim , caresiz biri okur da yollari iyice cikmaza dönüsür diye,yani benim mutlulugumun onlarin mutsuzluklarini daha iyi görmelerini saglamasindan korkarim.Yazamam iste,korkarim...

korkacak hiçbir şey yok aslında! endişe edecekte! belkide hiç birşey yok!
kime sorsan en son ne zaman yare kavuştun diye? hatırlamayacaktır.
oysa ayrılıklar, hüzünler hep aklımızda. hayat akarken diğerleri için, bu bir pozisyon sadece "hüzünlerde yaşamak".
oysa hüzünlerde yaşamanın da bir önemi yok, bizi bekleyen ayrılıklar varken. ayrılmaktan da sıkıldım artık!