1. Normal ve kaliteli bir insan (aslında akıllı dicektim ama biraz yumuşattım) korkar arkadaşlar. Anormal ve psikolojisi sorunlu insanlar aptalca cesaretler gösterirler.

2. Korkaklık insanı korur. Fiziksel ve ruhsal tehlikelerden uzak durmayı sağlar.

3. Korkaklık olmasaydı ceza sistemi yürümez ve ortalık ulu orta suç işleyen insanlardan geçilmezdi.

4. Korkaklığın aşırısı risk almayı engeller. Bu yüzden korkuları da kontrol altına almayı bilmek gerekir.

5. Korkmak fıtri bir gerçektir. ortadan kaldırmaya çalışmak insan fıtratına müdahaledir.

...

Siz ne dersiniz?

1-o halde normalik zararlıdır

2-korkuların çoğu yersiz ve öğrenilmiş korkulardır. reel olarak insanın korkması gereken bir şey yoktur. Çünkü insan ruhtur beden değil.

3-korkaklık olmasa korkudan öfke,hınç,suçluluk,bağışlamama, kıskançlık, öz-nefret gibi duygular türemezdi. o zaman insanlar kendilerini severdi. o zaman suç olmazdı

4-cesaret bu yüzden takdir edilir.

5-korku insanı korumaya yönelik. ama korkacak birşey yok.

akıllıyım
kendimi koruyorum
temkinliyim
korkağım

..

çünkü öyle olmak zorundayım.

cesaret gösterisi güçlü gözükmenin bir yoludur.

gücümüzü bu şekilde göstererek karizma yapmaya çalışırız.

ama bana göre karizma, onur hiç bir şeydir. :)

varsın öle kız benden hoşlanmasın. zaten tipim değil :)

ben bi şeye zorunlu hisetmiyorum mesela. korkmak zorunda değilim. korkmak istersem korkarım.

insanın korkularını kontrol altına alabilmesi kolay mı bu kadar?

aslında şu anda ödüm kopuyor. ecel terleri döküyorum. 23 yaşındayım. ÖSS den çok fena göte geldim. babam bana iş kuracak kadar zengin değil. seneye tekrar össye girsem bile okulum nedeniyle eşit ağırlıklı yerleri seçemiyorum. çok yüksek puan alsam bile, ki bu sene de gayet yüksekti. yine de türkiyede istediğim bölüme giremiyorum. deli gibi çalışıp çok yüksek bir puan alırsam belki seneye paralı okulardan birini tuturabilirim. veya kuyruğumu kıstırıp Dil bölümlerinden birine gidebilirim. ama 4 sene boyunca zevk almıycağım bir bölümde okumak istemiyorum. veya yurt dışına gidebilirim. ama yurt dışında yaşamak türkiyede yaşamaktan daha zor ve maliyeti daha yüksek...

Önce korku gelir. sonra Öfke, hınç, suçluluk, kendini suçlama, öz eleştiri, çevreyi eleştirmek. kendini cezalandırmak, sistemi eleştirmek, aileni suçlamak, mezun olduğun okula lanet etmek, tanrıya küfür etmek, inthar düşünceleri. vs ız vız...

ya da korkmamayı seçersin. isyan etmek yerine teslimiyeti seçersin. elindeki neyse onu en iyi şekilde kullanmaya bakarsın ve yoluna devam edersin.

her insan korkar_her insan cesaret gösterir.
kimyada bir şey vardı;minimum enerji , max. düzensizlik eğilimleri ..
onun gibi.
2 şey/dürtü seni farklı yönlere ittiğinde bir dengede durursun mutlaka_ama denge bu, herkesin dengesi kendine göre tabi.
onun için kimine korkak kimine cesur dersin.. ama yok ki öyle bir şey aslında. o kendi dengesinde_sen kendi dengende..

Korkaklık cesareti erdem yapan önkoşuldur.

> 1. Normal ve kaliteli bir insan (aslında akıllı dicektim ama biraz yumuşattım) korkar arkadaşlar. Anormal ve psikolojisi sorunlu insanlar aptalca cesaretler gösterirler.

2. Korkaklık insanı korur. Fiziksel ve ruhsal tehlikelerden uzak durmayı sağlar.

3. Korkaklık olmasaydı ceza sistemi yürümez ve ortalık ulu orta suç işleyen insanlardan geçilmezdi.

4. Korkaklığın aşırısı risk almayı engeller. Bu yüzden korkuları da kontrol altına almayı bilmek gerekir.

5. Korkmak fıtri bir gerçektir. ortadan kaldırmaya çalışmak insan fıtratına müdahaledir.

...

Siz ne dersiniz?
ya amadeus,bende korkagim ama korkuyorum diyede onu da fazla yuceltmiyorum._1 numarali madde hakkinda_

korkaklığınızı sevin.

erdem adına cesaret kendine sahtekarlıktır.

Çök kendi boyuna diyen biri olarak benim erdem dediğim herhangi eylemi diğer eylemlerden ayıran şuurluluk hali.Cesaret edebilmek neye cesaret edebildiğinin bilgisini gerektirir,bunun farkediş metodlarından biri de korkmaktır.Üstelik korkmak hayatı renklendirir,korkma güdüsü fazla gelişmemiş biri olarak kıymetini iyi bilirim.

Korktuğumuz için şu anda buradayız.

Korkma güdüsü taşımayan birey muhtemel şu anda yaşamıyor olurdu çünkü korku yaşamın devamı için gerekli temel parametrelerden biridir...

korku yasamın bır parcasıdır.
bırey korktugu zaman dusunmeye baslar
korkmuyorum dıyen bence yalan soyler
ben korkuyorum cunku korkmayıda sevıyorum.
bazı bıreylerde basarısızlık korkusu vardır bazılarında begenılmeme
bıreyın butun yasamında korkular vardır
onemlı olan bıreyler paranoya ya gırmeden korkuyla yasamyı ogrenmelı.

cesaret yaratıcılığın kaynaklarından değilmidir? sadece övülen bir erdem olması yüzünden cesaretin karşısına dikmek için (doğru yada yanlış) bazı savlar öne sürülmelimidir?

Sen sanatci cesaretine yaraticilik dersin ama serserinin cesaretine nasil yaraticilik olarak yorumluyabilirsin?

Eh anlamının biraz geniş olduğu muhakkak.. Ama o zaman konuyu sadece cesaret olarak genel anlamda değil daha ince dilimler halinde tartışmak daha yararlı olur belkide

Bence hayatin anlami kormak.. BU dünyada ne yapiyorsak korktugumuz icin yapiyoruz.
Mesela ölümden korktugum icin daha cok para kazanma pesindeyim.

Bencilim cünkü bana kalmazsa ölürüm.

Tanriya inaniyorum cünkü korkuyorum.

Calismayi seviyorum cünkü isimi sevmemekten korkuyorum. Sevmesem calisamam ve ac kalirim.

Cocuk yapiyorum onlarin gelecekte bana faydasi dokunmasi icin.. Yaslanip calismama duruma düsünce onlar bana bakacak.

Ölmekten korkuyorum cünkü sonrasi bilinmedigi icin. Peki ben bilinmeyen seyden neden kokuyorum?

Bence, hayatı korkularımız üstüne inşa edersek diğer canlılardan farklı olan en önemli ayrıcalığımızı kullanmamış oluruz ki o da akıldır. Ölüm korkusu tüm canlılarda içgüdüsel olarak zaten mevcıttur...bu bakımdan hepimiz bir gün öleceğimizi biliriz. Ama biz aklımızla bunun kaçınılmaz olduğunu bilerek bu sonu hem kendimzi hem sevdiklerimiz için çaresiz kabulleniriz.

Çalışıyorum çünkü çalışmanın yerine başkalarına yük olmadan yaşayabilmemi sağlayacak daha iyi bir alternatifim yok.

Bencil değilim çünkü paylaşmanın hazzına hiç bir bencil insan varamaz. O en büyük doyumdur. Herşeyi herkesle paylaşmak zaten mümkün değil. Sadece doğru insanlarla doğru zamanda paylaşmayı bilelim bu yeter.

Tanrıya inansaydım da korktuğum için değil, inandığım için inanırdım. Korktuğu için inanmak bana patolojik geliyor. İnançlarım bana aittir ve onlara saygı duyarım. Ama kendime ait olan inançlardan korkmam söz konusu olamaz. Bu ise inancım ile aklım arasında bir bütünlük olması/bulunması demek.

Çalışmayı severim ancak zorunlu çalışmayı (para kazanmak için yapmak zorunda olduğum işleri) sevmiyorum, çünkü zorunlu çalışma benim yaratıcı enerjimi ve özel hayatımı benden çalan bir canavardır.

Çocuk yapmayı gelecek de bana faydası olsun (mutlaka faydası da olur) diye düşünmek yerine bir canlının doğumuna neden olmak ve onun büyümesine, yetişmesine kendimce tanık olmak, bu süreç içinde onunla karşılıklı iletişim içinde bulunarak, ona kendimden neler katabildiğimi gösteren muhteşem ama bir o kadar da zor bir deney olarak tasarlardım.

Ölmekten ben de korkuyorum...her kes gibi. Bilinmeyene duyulan korku...işte içgüdülerimizin eseri olan o vahşi yanımız...

Bunu ise ancak aklımızla yok edebiliriz. Başka bir yolu yok...

sağlıcakla,

B)

"İnsan tıkabasa yaşamını sürdürme içgüdüsüyle doludur.Kendisini en içermeyen hal ve davranışları bile varlığına saldırı olarak görüp savunmaya geçebilir.Yokolmaktan ölürcesine korkmasına karşılık varlık alanını da kendini tatmin edecek biçimde belirleyemediği için delilik sınırında bir mücadeledir insanın ne olursa olsun ben yaşıyor olsun savaşı.İnsan kendini çılgınca bir muhafaza altına alma tutkusuyla etrafına örebileceği her türlü duvarı örer,kendini gömebileceği her türlü kuyuyu kazar,hiç bir kilit korunduğu duygusunu tatmin etmez,daha çok kilit daha çok demir için yaşamaya gereken zamanını onu niteliksiz korumaya harcar.Yani insan varlık sebebini bu varlığı derinleştirip anlamlı kılmak ,onu sarmalayan boşluklardan arındırmak ve ya anlamsızlığını ortaya koymak için anlamlılığını kazıyıp hiçi ortaya çıkarmak üzerine değil elindeki varlık her ne ise her türlü bedele karşılık onu korumanın sırtına kurar.Varlık doğası gereği bunca kilit ve duvar altında güdük ve donmuş olarak kalmaya dayanamaz, çözülmeye ve çürümeye başlar .İşte bunun panzehiri tek başına bütün olamayan beni başka benlerle birleştirerek bir kalkan oluşturmaktır.Karşı konulmaz ,dayanılmaz Biz mefhumu.Hangi görüş düşünce, duygu altında kendini sunarsa sunsun bu biçimiyle bütün Biz'ler aynıdır.Tek başına yürümekten ödleri kopar,anlamlarını bilmediklerinden,sormadıklarından hatta sormamak için özel bir çaba harcadıklarından sanal kalan kavramlarla ördükleri dünyalarını doğrulayacak ,içlerinde kaybolup, akla takılan sorgulamaları silecek diğer benlerin kuyularına ihtiyaçları sonsuzdur.Üstelik fare tıkırtısından korkan yapılarıyla bir çocuğun bile başedebileceği meseleler için Biz'e ihtiyaçları vardır.Bİz kutsaldır,parçalanamaz,bölünemez,Biz hep haklıdır,zaten Biz'e soru sorulmaz.Sıkıştırırsan önce geçiştirir,donanımlıysa kendi bile anlamını çözemediği terminolojileri kusar,olmadı alay eder,küfreder ama en çok kökten temizliği sever.Biz kendi için lazım olan parçası dışında kalan bütün insanlığı öğütmek ister.Parçalamak ,değiştirmek,öldürmek.Biz korkak olduğu için yöntemler arasında kendini en az öne süreceği yöntemi seçer.Yani eğer öldür,temizle,ellerini yıka, sofraya kibarca otur yöntemini aleni seçmemişse bundandır.Biz'in kendi şefkatine,erdemine ,inceliğine inanmaya ihtiyacı vardır.Bu yüzden arada kendi içinden bir kurban seçer ve kendi zerafeti itibariyle mide bulandırıcı bulduğu Onlar'ın önüne atar.Çok paniklediğinde kendi kendini sindirmeye başlasa da insan üretkenliği her kaybolan Biz'in yerine bir yenisini hep sürmüştür,sürer."buz'dan alıntı
İnsan korkularının hiç olmazsa ilkel anlamıyla kuşatmasını yarmalı.Foturo'nun bahsettiği korku benim insan temelinde gözlemlediğimden farklı olabilir tabi.